प्रतारणा (भाग चार)

          "तरी तुला सांगत होतो, शरीर सुख घेऊन मोकळा हो. आता गेली ना हातची संधी. मला तर खात्री आहे की तिला वाटत असेल तू काही करूच शकत नाहीस, म्हणून तिनेच पुढाकार घेतला ह्यावेळी पण." रघुनाथ नेहमीप्रमाणे माझ्या जखमेवर मीठ चोळत होता.

माझ्या तर अंगाचा तिळपापड होत होता. खरंच तिला असं वाटलं असेल का, की मी काही करू शकत नाही ते? म्हणून ती दीपक कडे आकर्षित झाली असेल का? छे छे, ते शक्य नाही. इतके उथळ आणि स्वार्थी विचार तर नक्कीच नाहीत तिचे.

अलिप्त राहूनच ह्या नात्याची खरी मजा आहे. वाहवत गेलो तर आयुष्याची माती ठरलेली. वेळीच मी स्वतःला सावरलं, आणि पूर्व आयुष्यावर आलो.

आता शुक्रवारचं भेटणं बंद झालं होतं. मी ही ते मान्य केलं होतं. तसंही प्रमोशन नंतर ऑफिसमध्ये कामाचा व्याप वाढला होता. नवीन रोल मध्ये जास्त मजा येत होती. वैयक्तिक आयुष्यातही मी माझ्या मनोरंजनाच्या कक्षा रुंदावल्या होत्या. जुन्या मित्रांमध्ये वेळ छान जात होता. तबला वादनाने मन तजेलदार होत होतं. कधीतरी सोलो ट्रिप करून स्वतःलाच भेटून येत होतो. शनिवार रविवार अश्विनी आणि मुलांसोबत मजेत जात होते. राधिकाने दाखवलेल्या मार्गावर माझी गाडी आता सुसाट सुटली होती.

पण कुठेतरी तिच्या सहवासाची कमतरता आणि तिच्याविषयीची शारीरिक ओढ अजूनही जाणवत होतीच.

कधी नव्हे ते अश्विनीने ट्रेकला जाऊया असं सुचवलं होतं. भंडारदऱ्याला छोटासा ट्रेक आणि रात्रीचा कॅम्प असं त्या ट्रेकिंगच्या गृपचा प्लॅन होता. मुलांना आई आप्पांच्या स्वाधीन करून आम्ही दोघेच जायचं असं ठरलं.

लग्नानंतर खूप वर्षांनी आम्ही दोघेच बाहेर पडलो होतो. आम्ही दोघेही खूप उत्साहात होतो. भंडारदऱ्या ला पोचलो आणि ग्रुप जॉईन केला आणि बघतो तर काय ग्रुप मध्ये राधिका.

"काय योगायोग आहे राधिका. पण एकटीच आली आहेस का की कोणी आहे सोबत?" तिची अश्विनीशी ओळख करून देत मी विचारलं.

"एकटी नाहीये सर, दीपक आलाय माझ्याबरोबर." मग पुन्हा नव्याने दीपक बरोबर ओळख समारंभ झाला. राधिकाने दुसऱ्यांदा माझ्याशी करून दिलेल्या ओळखीमुळे दीपक गोंधळूनच गेला पण राधिकाने वेळ मारून नेली.

चालता चालता लहान लहान ग्रुप झाले. मी अन दीपक मागे होतो.

"सर तुमचा उत्साह वाखाणण्याजोगा आहे. मला तर तिशीतच धाप लागतेय."

"अरे मला आवडतं ट्रेकिंग वैगेरे, निसर्गाच्या सानिध्यात छान वाटतं."

"राधिकाला पण खूप आवडतं हे, पण मला नाही आवडत. छान घरी झोपणार होतो आज. ते सोडून जंगल तुडवायला बोलावलं तिने."

"काय काय आवडतं मग तुला?"

"सर मला ना क्रिकेट खेळायला आवडतं ,पण मोबाइल मध्ये. पब-जी मध्ये तर मास्टर झालोय मी. टिक टॉक बघायला आवडतं. शनिवारी रविवारी मस्त झोपतो मी सकाळी अकरा वाजेपर्यंत. मग जेवून पुन्हा दुपारी झोपतो. टीव्ही वर सिरिअल्स बघतो रोज. एकंदरीत मला घरातच रहायला आवडतं."

त्याच्या बोलण्याने मी चकित झालो. राधिकाला कसा आवडला हा? राधिका त्याच्या अगदी विरुद्ध होती. निसर्ग, कला, माणसांमध्ये रमणारी. नेहमी कशात तरी व्यस्त असणारी. तिच्या तुलनेत तर दीपकने त्याचं आयुष्य वाया घालवलं होतं.

ट्रेक संपला आणि रात्रीचं जेवून आम्ही कॅम्प फायर  सुरू केला. धमाल गाणी गप्पा आणि डान्स सुरू होता. मी अन अश्विनी तर यथेच्छ आनंद घेत होतो. दीपक आपलं करायचं म्हनून काहीतरी करत होता.

मग छोटा ग्रुप झाला आणि गप्पा सुरु झाल्या. तलावाच्या किनारी टेंट लावले होते आणि छोटीशी शेकोटी करून आम्ही चौघे गप्पा मारत होतो.

"सर मला आयुष्यात तुमच्या सारखं व्हायचं आहे."  दीपक बोलला.

"माझ्यासारखं? म्हणजे कसं?" मी विचारलं.

"मॅग्नेटिक पर्सनलिटी आहे तुमची. काय गायलात आणि डान्स केलात. एकदम पॉप्युलर झालात ग्रुप मध्ये. मला असंच व्हायचंय."

"मॅडम, खरंच तुम्ही खूप लकी आहात, सर तुमचे पती आहेत." राधिका बोलत होती. तिच्या नजरेत आज मला वेगळेच भाव दिसत होते. मनाला काही तरी जखम झाल्यासारखं वाटत होतं.

"सर खरंच सर्वगुणसंपन्न आहेत. किती काळजी घेतात तुमची, मी पाहिलंय. कौटुंबिक जबाबदारी पाळत ते वैयक्तीक पातळीवर पण खूप समाधानी दिसतात. ह्याच बरंच श्रेय तुम्हालाही जातं."

"नवरा म्हणून खूप छळतात ते, तुला नाही माहीत." अश्विनी मस्करीत बोलली आणि हसायला लागली.

"देव करो असाच नवरा मलाही मिळो." राधिका बोलता बोलता बोलून गेली. आणि ग्रुप मध्ये दोन क्षण अवघड शांतता पसरली. माझी आधी अश्विनीशी आणि मग राधिकाशी नजरानजर झाली. खूपच अवघड क्षण होता तो. मग दीपक शिताफीने विषय बदलला. म्हणजे अगदीच मठ्ठ नव्हता तो.

राधिकच्या मनात काहीतरी कालवाकालव चाललीये हे नक्की. आता घरी गेल्यावर अश्विनी कशी रिऍक्ट होणार हे ही बघावं लागणार होतं.

राधिकाचं वागणं बालिश होतं असं समजून अश्विनीने सोडून दिलं होतं. पण मला माहीत होतं की राधिका बालिश तर नक्कीच नाही. हळू हळू कळेलच ह्या विचाराने मी राधिकाला पटकन काही बोललो नाही. पण सावध पवित्रा घेतला.

दोन आठवडेच झाले असतील जेमतेम, राधिकाने शुक्रवारी भेटण्याबद्दल विचारलं.

"गुरू, किती निष्ठुर आहेस रे तू?" चौपाटीवर बसताच अचानक तिने हल्ला केला होता.

"काय केलं मी?"

"दीड महिना झाला आपल्याला लास्ट टाइम चौपाटीवर भेटून, त्यानंतर एकदा तरी स्वतःहून भेटायला बोलावलंस? खूप बदललायस तू."

"अगं पण शुक्रवारी तू दीपकला भेटत असशील असं वाटलं मला. आणि ट्रेकला भेटलोच की आपण. काय योगायोग होता, नाही?"

"कोण म्हणतं योगायोग होता? तू फेसबुक वर लाइक केलं होतंस ट्रेकिंग ग्रुपच पेज आणि त्या दिवशीच्या ट्रिप साठी होकार ही कळवला होतास. म्हणूनच मी आले होते." माझ्या मनात जी शंका होती ती खरी ठरली होती म्हणजे. राधिकाच्या मनात बरंच काही चाललं होतं.

"अगं पण दीपक आवडतो ना तुला?"

"ते ही तूच ठरव आता. मी त्याच्याशी लग्न करणार आहे पण माझं त्याच्यावर प्रेम नाहीये."

"मग ज्याच्यावर प्रेम आहे त्याच्याशी लग्न कर." मी अगदी पटकन बोलून गेलो.

तिने खूप प्रयत्नाने हुंदका गिळला आणि बोलायला लागली.

"दीपकचं माझ्यावर खूप प्रेम आहे म्हणून त्याच्याशी लग्न करण्याचं ठरवलंय मी. पण तुझ्यावर माझा काहीच हक्क नाहीये का रे ? आठवड्यातला एक तास हवाय तुझा. अश्विनीबरोबर मुव्ही बघायला गेला होतास काल, फेसबुक वर कळलं मला. आणि मला तुझ्या एका तासासाठी दीड महिना वाट पहावी लागली." राधिका खूप आगतिकतेने बोलत होती.

"माझ्या भावनांची तुझ्या लेखी काही किंमत आहे की नाही? लोणावळ्याच्या त्या प्रसंगानंतर एका तरुण मुलीच्या मनाची काय घालमेल झाली असेल ह्याचा एकदा तरी विचार केलास तू? तू ओढत न्यावं आणि मी फरपटत यावं, हे असंच हवंय का तुला? ठीक आहे. तेही मला मान्य आहे. पण प्लिज असं परक्या सारखं वागू नकोस माझ्याशी. मला माझा जुना गुरू हवाय." राधिका खूपच भावुक झाली होती.

खूपच गोंधळात टाकणारं होतं ते सर्व. अप्रत्यक्षपणे राधिकाशी प्रतारणच होती का ही?

क्रमशः

शरद नारायण यादव