"ओहोs श्रीकांत अंकल, हग्स आणि किसेस. कोण होती ती? गर्लफ्रेंड की काय?" प्रणाली मला चिडवत होती. मी शिताफीने विषय बदलला पण मीराने दिलेलं डिनरचं आमंत्रण स्वीकारावं असा तिने आग्रह धरला.
मीराला मी संध्याकाळी आठ वाजता भेटुया असा मेसेज पाठवला. गोव्याला आल्यापासून वेंधळ्यासारखाच फिरत होतो. मीराला भेटायचं म्हणून छान तयार झालो. खूप दिवसांनी मीराला भेटणार होतो. तब्बल दीड वर्षांनी.
पावणेआठ वाजताच मी ठरलेल्या रेस्टारंट मध्ये येऊन बसलो. खूप आतुरतेने मी मीराची वाट बघत होतो. बरोबर आठ वाजता मीरा आली. आधी पेक्षाही खूप आकर्षक दिसत होती ती आज.
"बस कर श्री. किती टक लावून बघशील ते पण एका लग्न झालेल्या मुलीला." येताच तिने माझी मस्करी करायला सुरवात केली होती. पण तिचं लग्न झालंय हे लक्षात आल्याने माझा हुरूप अर्धा झाला.
"का रे काय झालं? तोंड का पडलं तुझं ?" माझ्या चेहऱ्यावरील भाव वाचून तिने विचारलं.
"अगं विसरूनच गेलो होतो तुझं लग्न झालंय ते. आता पहिल्या सारखं नाही राहिलं ना? " मी मनातली खंत बोलून दाखवली.
"आता रडू नकोस. आलेय ना मी तुला भेटायला. तेव्हा आत्ताच्या क्षणात जग. मागचं सगळं विसरून जा." मग मीरा अन मी जुन्या आठवणीत रमलो. जेवून झाल्यावर पबला जावं असा प्लॅन झाला. हॉटेल पासून पाच सहा किलोमीटरवर फेमस पब होता. आम्ही दोघेही मीराच्या गाडीने तिथे गेलो. वेळेचं तर भानच नव्हतं.
वेळ खूप मजेत जात होता. प्रणालीने दिलेलं ग्रास ही होतं माझ्याकडेच. रात्री एक वाजता मी अन मीरा पबच्या बाहेर बीच वर बसून गप्पा मारत होतो. रात्रीचा गोवाही खूप सुंदर होता. समुद्राची थंड हवा, नारळाच्या झाडांच्या पानांची हळुवार होणारी सळसळ आणि शुभ्र चांदण्या असलेलं निरभ्र आकाश. गप्पा रंगात आल्या असतानाच बोलता बोलता अचानक ती शांत झाली.
मग माझा हात हातात घेऊन ती बोलली.
"तुला माहितेय श्री? तुझ्या इतकं मला समजून घेणारं कोणीही नाहीये. न बोलताही तू खूप गोष्टी समजून घेतोस. कमी वेळेत आपला प्रोजेक्ट यशस्वी होण्याचं हे देखील एक कारण होतं. त्यावेळी मी ह्या गोष्टींना कमी लेखत होते. पण त्याची किंमत मला खूप नंतर कळाली आणि ते समजण्यासाठी मला खूप किंमतही मोजावी लागली."
"मला नेहमी वाटायचं की विचारांत तू माझी कार्बन कॉपी आहेस, आणि खरंही आहे ते. आता मला तुला सोडावं वाटत नाहीये. पण मला माहितेय की हे आता शक्य नाहीये."
प्रत्येक शब्दागणिक तिचा आवाज जड होत होता. क्षणभर थांबून माझ्या डोळ्यात पहात ती बोलली "नेनु निन्नू प्रेमीस्तूनानु."
"हॅलो, तेलुगू मध्ये का शिव्या देतेयस?" मी खट्याळ पणे तिला विचारलं. तिने गालात हसून मला टपली मारली. पण हे करताना तिने हळूच तिच्या पाणावलेल्या डोळ्याच्या कडा पुसून घेतल्या.
माझ्या डोक्यात मात्र कधी पासून प्रणालीचं वाक्य फिरत होतं. 'गोव्यात निषिद्ध असं काही नाही, आणि जे गोव्यात घडतं ते गोव्यातच राहतं.'
मग मी सर्वकाही विसरून ह्या क्षणात जगायचं ठरवलं. मीराला घेऊन खरंतर माझ्या हॉटेलवर यायचं होतं पण तिथे प्रणाली काय करत असेल ह्याची कल्पनाही करवत नव्हती. मग आम्ही मीराच्या कार मध्ये मागच्या सीटवर बसलो पुन्हा एकदा युरोपच्या आठवणी जगण्यासाठी.
कारचा दरवाजा बंद होताच आधाशीपणे माझे ओठ तिच्या ओठांशी खेळू लागले. खूप वेळ हे असंच सुरू होतं. तिचे ओठही माघार घ्यायला तयार नव्हते. बाजूला बसलेली मीरा आता माझ्या मांडीवर येऊन बसली. ओठांपासून विलग होत तिने माझा टी शर्ट काढला. आणि माझ्या उघड्या अंगाचा स्पर्श होताच आधी पेक्षा जास्त आवेशाने तिने माझा ताबा घेतला.
मग तिने स्वतःहून तिचा टी शर्ट काढला. आता मी देखील पूर्ण जोशात आलो होतो. पटकन एक हात तिच्या पाठीकडे नेऊन ब्रा काढण्याची खटपट करू लागलो.
"मूर्ख!!अजूनही एका हाताने तुला माझा ब्रा काढता येत नाही. सगळी ट्रेनिंग वाया गेली म्हणायची." मीरा पुन्हा बॉसिंगच्या मूड मध्ये येत बोलली.
"थांब जरा." माझा प्रयत्न न थांबवत मी बोललो. "जाडी झालीयेस तू आधी पेक्षा म्हणून जमत नाहीये एका हाताने." आणि खरंच ती जाडी झालीय हे माझ्या प्रयत्नांना यश मिळताच मला कळलं.
कारच्या दोन्ही काचांवर आता चांगलंच बाष्प जमलं होतं. समुद्राच्या लाटांचा आवाज आणि कारच्या सीटची कुरकुर हे दोनच आवाज स्पष्ट ऐकू येत होते आता. खूप वेळानंतर आम्ही दोघे तृप्त झालो. डिसेंबरच्या थंडीत मला चांगलाच घाम फुटला होता आणि त्या छोट्या जागेत खूपवेळ अवघडल्या स्थितीत बसल्याने पायात पेटके आले होते.
पण आज मला नेहमीची मीरा वाटली नाही. तिच्या मनात खूप काही उलाढाली होत होत्या आणि त्याचं प्रतिबिंब प्रणयातील तिच्या प्रतिसादावर उमटलं होतं.
ती मला माझ्या हॉटेलवर सोडून गेली. रूमवर येता येता पहाटेचे पाच वाजले होते. प्रणाली सोफ्यावर झोपली होती आणि बेड मोकळाच होता. मी बेडवर जाऊन अंग टाकलं. खूप थकल्याने दोन मिनिटातच मला गाढ झोप लागली.
"श्री उठ. अरे अकरा वाजलेत. कुठे होतास रात्रभर." कानावर आवाज पडला. क्षणभर मला वाटलं मी मुंबईतच आहे आणि आई बोलतीय, पण प्रणाली मला उठवत होती.
"अंकल, मजा चाललीय तुझी तर. रात्री जेवून येशील असं वाटलं होतं, पण तू तर सकाळीच उगवलास. साडे तीन पर्यंत तुझी वाट बघत होते. फोन पण बंद करून ठेवला होतास. अरे साधा मेसेज करून कळवायचं तरी होतंस." प्रणालीचा माझ्याबद्दल काळजी वजा राग दिसून येत होता. खरंच बायको मटेरिअल आहे ही.
पण मग कालचा मीरा बरोबरचा सहवास आठवून पुन्हा मन उदास झालं. ती बिचारी काहीतरी भावुक होऊन बोलू पहात होती. काहीतरी खूप महत्त्वाचं बोलायचं होतं तिला असं तिच्या डोळ्यात दिसत होतं. आणि मला आपलं 'जीवाचा गोवा' करायचा होता. थोड्या वेळासाठी मला स्वतःचाच खूप राग आला. पण मीराशी जवळीक करण्यासाठी हा देखील एक मार्ग होता अशी मी स्वतःची समजूत काढली.
"काय झालं अंकल, मीरा नाही बोलली का तुला?" माझा उतरलेला चेहरा पाहून प्रणाली माझी मस्करी करू लागली. पण मी तो विषय तिथेच टाळून तिच्या बद्दल बोलू लागलो आणि मग फ्रेश होऊन आम्ही सरळ जेवायला गेलो.
मीराच्या मनात काय चाललंय हे नेमकं मला कळत नव्हतं. खूप प्रश्न निर्माण झाले होते कालच्या तिच्या एकंदर वागण्याने. पुन्हा तेलगू भाषेत ती काहीतरी बोलून गेली होती. कसा थांगपत्ता लागणार तिच्या अशा वागण्याचा? मला तर काही सुचतचं नव्हतं. प्रणालीशी बोलावं असं वाटलं. असंही ती मला जज करणार नव्हती. आणि जरी केलं तरी मला फरक पडणार नव्हता.
खूप वेळ मी माझ्याच विचारांत गुंतलो होतो. जेवून आम्ही पुन्हा रूम वर आलो.
"आता तरी सांगशील का काय झालंय ते? मुलींपेक्षा जास्त मस्का मारावा लागतोय हं तुला आता." -प्रणाली
मग मात्र मी प्रणालीला अगदी सुरवाती पासून सर्व काही सविस्तर सांगू लागलो. बेडवर झोपून आम्ही बोलत होतो. मीरा बद्दल बोलताना मी कधी भावनाविवश झालो हे कळलंच नाही. माझ्या दोन्ही गालांवर ओघळ आले होते आणि आवाज जड झाला होता. माझं हे असं रूप बघून प्रणालीने मला कुशीत घेतलं.
"खुशाल रड आणि मोकळा हो आज श्री." प्रणाली मला कुरवाळत होती.
आणि मी पण लहान मूलसंसारखा तिला बिलगून मुसमुसत होतो. तिच्याशी बोलून तात्पर्य काही निघालं नव्हतं. पण खूप हलकं हलकं वाटत होतं आता.
क्रमशः
-शरद नारायण यादव
