प्रतारणा (भाग दोन)

          "गुरू, नशीब काढलंस लेका. तरुण मुलगी स्वतःहून तुला फिरायला बोलावते काय? तुझं अगदी बारीक निरीक्षण करते काय? अरे आमच्या तर दृष्टीस ही नाही पडत रे अश्या मुली." माझा बालपणीचा मित्र रघुनाथ आपली अक्कल पाजळत होता. मन अस्वस्थ झालं होतं मरीन ड्राईव्ह च्या भेटीनंतर. खूप विचार करून झाला होता पण काही सुचत नव्हतं.

"माझंच चुकलं. तुझ्याशी एवढ्या संवेदनशील विषयावर बोललो. अरे खूप विचार केलाय मी पण, बऱ्याच अंशी खरं आहे तिचं. स्वतःसाठी विशेष असं काही केलंच नाही रे. ना पान तंबाखू, दारूचं व्यसन, ना दुसरा काही वाईट नाद. काय पाहिजे मला तेही माहीत नाही."

"मग काय करायचं ठरवलं आहेस? हे बघ जे चाललंय ते योग्य आहे. ती कालची मुलगी काय सांगणार रे तुला? तिच्या नादाला लागू नकोस, अश्या मुलींबद्दल बरंच ऐकलंय मी."

रघुनाथच्या बोलण्यानंतर मी थोडा सावध झालो, कदाचित राधिकाचा काही वेगळा प्लॅन तरी नसेल? पण मन स्वस्थ बसू देईना. शुक्रवार जवळ येऊ लागला. जास्तीत जास्त काय वाईट करणार ती, हा विचार करून शुक्रवारी संध्याकाळी भेटायचं ठरवलं. पुन्हा मरीन ड्राईव्हलाच.

गुलाबी रंगाचा पंजाबी ड्रेस एकदम सोबर आणि बिना फ्रेम चा चष्मा. उगीच नाही तिच्या मागे पुढे करत ऑफिस मधले लोक.

"बसा सर, आरामात बोलू आज. आवडतं मला तुमच्याशी बोलायला. कुठून सुरवात करूया?" राधिका

"मला पटलंय तुझं म्हणणं, आता पटकन उपाय सांग ह्याच्यावर. माझ्या मनातील घालमेल कशी बंद होईल?"

"अहो सर, माझ्याकडे जादूची कांडी नाहीये. आणि तसही तुमचा प्रश्न तुम्हालाच सोडवावा लागणार आहे. तरी तुम्ही लकी आहात सर. तुम्हाला खूप लवकर जाणीव झालीये, तुम्हाला काहीतरी सलतय ह्याची. काही काही लोकांचं तर अख्खं आयुष्य निघून जातं पण आंतरिक सुख काही मिळत नाही " राधिका बोलत होती खूप गहिरं, खूप अर्थपूर्ण. ऐकतच राहावं असं वाटत होतं.

"सर, काही लोकांना कळतं की त्यांचं सुख कशात आहे ते, पण तेव्हा वेळ निघून गेलेली असते. तेव्हा तर खूपच पश्चाताप होतो. वेळ खूप अमूल्य आहे आणि जीवन खूप लहान. येणाऱ्या प्रत्येक क्षणात पूर्ण जगलं पाहिजे, एकदा का तो क्षण गेला की गेलाच. मान्य आहे मला की वेगवेगळ्या टप्प्यावर वेगवेगळे प्रश्न असतात, पण बॅलन्स का करू नये माणसाने? कमी पैशातही खूप सुख मिळतं की, फक्त पैशाचाच प्रश्न असेल तर. जो पर्यंत एखादा प्रश्न सुटत नाही तो पर्यंत मी सामान्य आयुष्य जगणार नाही, असा काहींचा अट्टाहास असतो. आणि तो प्रश्न सुटला की? लगेच नवीन प्रश्न उपस्थित. हेच आयुष्य आहे. देन व्हाय स्टॉप लिविंग?"

एक मोठ्ठा उसासा टाकून मी तिच्याकडे बघतच राहिलो. काहीही न बोलता. आप्पांनी सांगितल्या प्रमाणे माझा अहंकार बाजूला ठेवून राधिकचं शिष्यत्व पत्करण मला इष्ट वाटत होतं.

"आता नीट कळलंय नक्की काय खदखदत होतं ते. पण मार्ग काय यातून पुढे?" मी सपशेल शरणागती पत्करली.

"त्या साठी तुम्हाला माझा क्लास लावावा लागेल आणि फी पण द्यावी लागेल." तिने चौपाटीवरच्या पाणी पुरीच्या गाडीकडे बोटं दाखवून सुचवलं. आणि अगदी निरागस हसली.

कित्येक वर्षानंतर पाणीपुरी आणि बर्फाचा गोळा खाल्ला आज. लहान गोष्टीत आनंद असतोच की. आज इथे येऊन घेतलेली रिस्क सत्कारणी लागली.

आता शुक्रवारची वाट मी पाहू लागलो, ऑफिस मध्ये ती दिसत होती पण चौपतीवरची ती जास्त भावत होती.

स्वतःवर प्रेम करा, हा तिचा पहिला धडा मी गिरवत होतो. तिच्या टापटीप राहण्यामागच रहस्य कळलं होतं आता. जरी पूर्ण घरची मदार तिच्यावर होती, तरी स्वतःसाठी इतकं तरी करणं मस्ट आहे असं तिचं म्हणणं होतं. तिच्या पुढच्या संघर्षसाठी बळ मिळत होतं तिला ह्यातुन.

किती सोप्प होतं हे, स्वतःला प्रयत्नपूर्वक खुश ठेवायचं. आणि तेही अगदी लहान लहान गोष्टी करून. केस कापायला गेलो, जिथे पन्नास रुपयात काम होत होतं तिथे अजून शंभर रुपये देऊन मसाज केला. खूप फ्रेश आणि मोकळं मोकळं वाटलं. इतके वर्ष ह्या सुखा पासून वंचित, का? तर, धोपट मार्ग सोडला नव्हता.

स्वतःला गोंजारण्याची ही गोष्ट मला आवडू लागली. मन प्रसन्न राहवू लागलं. हळू हळू माझ्या वागण्या बोलण्यात फरक जाणवू लागला.

"गुरू चांगलाच फरक पडलाय की रे तुझ्यात." नेहमीप्रमाणे एका रविवारी भेटलो तेव्हा रघु आश्चर्याने म्हणाला. "अगदी राजेश खन्ना वाटतोयस. त्या पोरीने चांगलीच जादू केलीय म्हणायची."

"उगाच काही बोलू नकोस रघु. स्पष्ट विचारांची सरळमार्गी मुलगी आहे ती. जादू वैगेरे काय?"

"अरे राग आला? थट्टा केली रे. दर शुक्रवारी भेटता का मग चौपाटीवर?" मिश्किल हसत हो बोलला

"हो, भेटतो. काय गैर आहे त्यात. निखळ मैत्री आहे आमची." मी जराश्या रागातच.

"ह्या वयात कसली निखळ मैत्री घेऊन बसलास? ह्या गोष्टीचा अंत एकचं. संभोग!!"

"काय? अरे काय बोलतोयस तू? वयाने लहान असली तरी ती मैत्रीण आहे माझी. विचार जुळतात माझे तिच्याशी. न सांगताही तिला कळतंय आताशा की काय चाललंय मनात ते."

"म्हणजे मनाने तुम्ही जोडले गेले आहात. हाच सेक्स सर्वोत्तम असतो, जिथे दोन मनं जोडली गेली आहेत."

"त्या हिशोबाने तर मी तुझ्याशी सेक्स करायला हवा होता, बालपणीचा मित्र आहेस ना तू?" मला खूपच राग आला होता आणि कीव येत होती की माझा मित्र असा विचार करू शकतो.

पण त्याचं तरी काय चुकलं होतं. आपला समाज नेहमी असाच विचार करत आलाय. असं मैत्रीचं नातं असूच शकत नाही, हेच बुरसटलेले विचार रुजत आलेत आपल्या मनावर. मीही असाच विचार केला असता का जर माझ्याजागी रघु असता तर?

माझ्या मनात पाप नाही, पण माझी मैत्री उघड नाहीये. सौ ला, माझ्या सहकाऱ्यांना कळू नये असं वाटतं ह्या मैत्री बद्दल.

म्हणजे मी माझ्या नात्यात प्रतारणा करतोय का?

क्रमशः

शरद नारायण यादव