आकर्षण (भाग पाच)

 

          असेच दिवस जात होते, माझं वधुसंशोधन जोरदार सुरू होतं. खरंतर मला प्रेमविवाह करायचा होता, पण मीरा प्रकरणात माझे हात चांगलेच भाजले होते. आणि अजूनही त्याची धग अधून मधून लागत होती. प्रत्येक वेळी नकार ऐकूनही ती वारंवार फोन, मेसेजेस करून मला भुरळ घालू पहात होती.

दर रविवारी मी आई बाबांना घेवून मुलींच्या घरचे उंबरठे झिजवत होतो. मनासारखी मुलगी मिळत नव्हती पण कांदेपोह्यांचा मी चांगलाच विश्लेषक झालो होतो. अश्यातही एखादी मनासारखी मुलगी मिळेल आणि प्रेम पण होईल आणि मग आपण अरेंज्ड प्रेमविवाह करू अशी स्वप्नं मी पहात होतो.

प्रत्येक रविवारी मुलगी पाहण्याचा कार्यक्रम आता माझ्या बरोबर घरच्यांनाही जड जाऊ लागला. आईचं आपलं शनी वक्री आहे, मंगळ जड आहे, सोमवारी गाईला चारा घाल, शनिवारी म्हैशीच शेण काढ असे सगळे उपाय पण सुरू होतं. काहीही करून तिशीच्या आत माझे दोनाचे चार हात करायचे असा चंगच तिने बांधला होता. आणि बाबा येईल त्या स्थळाला 'हो' म्हणत होते. एकदा तर बाबांच्या वयाची दिसेल अशी मुलगी सांगून आली होती तिला ही बाबांनी माझ्यासाठी 'गो अहेड' दिला होता.

इथून पुढे आपणच मुलगी आधी बघायची, पहिल्या फेरीत मुलगी आवडली तरंच आई बाबांना दाखवायचं असं मी ठरवलं होतं. म्हणून मग पारंपरिक विवाहनोंदणी सोडून मी  'लग्न डॉट कॉम' वर नाव नोंदवलं.

रोज ऑफिस सुटल्यावर त्या संकेतस्थळावर मुली बघून संपर्क करत असे. खूप मुली पण संपर्क करत असत. मला जे प्रोफाइल आवडतील त्यांना मी भेटत असे.

एके दिवशी प्रणाली नावाच्या मुलीचा इमेल आला. मला प्रोफाइल आवडला. साधासा फोटो लावला होता. एकंदर सरळ आणि साधी मुलगी वाटली. मीराच्या अनुभवामुळे मला आता साधी मुलगीच हवी होती.

सुरवातीच्या बोलण्या आणि मेसेजेस नंतर मी प्रणालीला भेटण्यास खूपच उत्सुक होतो.

भेटण्याचा दिवस उजाडला, ठरल्याप्रमाणे सहा वाजता मी मॉलमध्ये आलो. फिकट गुलाबी रंगाचा पंजाबी ड्रेस, केसांची साधी पण नीटनेटकी ठेवण, बिना फ्रेमचा चष्मा. अश्या सोबर पेहरावात प्रणाली मला भेटायला आली होती.

वागण्या बोलण्यात सुध्दा कमालीचा साधेपणा होता. 'मॅक डी' च्या मेनू मधल्या अर्ध्या गोष्टी तिने ऐकल्या सुद्धा नसाव्यात. अशीच काकुबाई मुलगी सून म्हणून घरी आणावी हेच मनात पक्क झालं होतं. पहिल्याच भेटीत तिने माझ्यावर चांगली छाप पाडली होती.

आता फक्त विचार जुळले की झालं. अजून एक दोनदा भेटून बऱ्याच गोष्टी स्पष्ट होतील ह्या मतावर आम्ही दोघेही सहमत झालो.

मॉल मधल्या भेटीनंतर रोज मेसेज आणि फोन कॉल्स होऊ लागले. फोनवरील तिचं बोलणं खूपच मधाळ असे. मी तर तिला माझ्या बायकोच्या भूमिकेत पाहू लागलो. आता फक्त तिने मला 'अहो' अशी हाक मारणं बाकी होतं.

पहिल्या भेटीनंतर दोन-तीन आठवडे होत आले होते, मेसेज आणि फोनवरून बोलून आता नात्यात बरीच मोकळीक आली होती. तरीही तिच्या मनाचा थांगपत्ता काही लागत नव्हता. शनिवारी पुन्हा भेटायचं ठरलं. 

"श्रीकांत, मी पुढच्या महिन्यात आठवडाभर गोव्याला जाणार आहे माझ्या स्कुल फ्रेंडच्या लग्नासाठी." बर्गर खाता खाता प्रणाली मला बोलली.

प्रणालीच्या रुढीप्रिय विचारांनी आणि वागण्या बोलण्याने मी खूपच भाळून गेलो होतो. आईला अशीच सून हवी होती. ह्या भेटीनंतर प्रणालीला होकार द्यावा ह्या निर्णयावर मी आलो होतो. पण प्रणालीला अजून विचार करायला वेळ हवा होता.

प्रणालीला पटवणे आता महत्वाचं झालं होतं. आणि मी ते मनावर पण घेतलं होतं. लवकरात लवकर तिला सकारात्मक निर्णय घ्यायला भाग पाडणं गरजेचं होतं. आणि मला ते सहज जमेल असा मला अतिआत्मविश्वास होता.

मागच्या भेटीनंतर अजून तीन आठवडे निघून गेले असतील, पण प्रणाली निर्णयही कळवत नव्हती आणी पुढील भेटीसाठी पण बोलत नव्हती. शेवटी मीच तिला फोनवर शनिवारी भेटण्याबद्दल विचारलं.

"पण मला येत्या शनिवारी गोव्याला जायचं आहे ना? नंतर कधीतरी भेटुयात आपण. आणि जर तुम्हाला नसेल रहावत तर चला गोव्याला तुम्ही पण." हसत हसत प्रणाली बोलून गेली.

मस्करीत प्रणाली बोलून गेली पण माझ्या डोक्यात विचारचक्र सुरू झालं. काय वाईट आहे गोव्याला जाण्यात? आठवडाभर मुंबईच्या धावपळीपासून सुटका आणि प्रणालीला पण वेळ देता येईल. ह्या युक्तीवर खूश होऊन मी स्वतःचीच पाठ थोपटत शुक्रवारी रात्रीची विमानाची दोन तिकिटं बुक केली आणि प्रणालीला मेल केला.

'मॅडम मेल चेक करा' मी मोठ्या तोऱ्यात प्रणालीला  मेसेज केला.

"श्रीकांत, काय आहे हे? तुम्ही खरंच येताय?" पंधरा मिनिटानंतर प्रणालीने फोन करून आश्चर्य व्यक्त केलं.

मग फोनवर मी तिला सविस्तरपणे गोव्याच्या प्लॅन बद्दल सांगितलं की कसं आपण विमानाने जाऊ मग मी हॉटेल मध्ये राहीन आणि रोज तुला भेटेन आपण खूप वेळ एकत्र घालवू वैगेरे.

आठवडाभर मी खूपच उत्साहित होतो. गोव्याला प्रथमच जात असल्याने खूप खरेदी पण केली. आणि प्रणालीला पण तर पटवायच होतं. अखेर शुक्रवारचा दिवस उजाडला आणि आम्ही विमानतळावर भेटलो.

विमानतळावर प्रणालीला बघताच माझा माझ्या डोळ्यांवर विश्वासच बसला नाही. गडद मरून रंगाचा वन पीस तिने घातला होता. ड्रेस गुडघ्याच्या वर वीतभर तरी असेल आणि तिच्या मापापेक्षा एक माप लहानच. केसांची पण स्टाइल ड्रेसला साजेशी अशीच केली होती.

"तोंड तरी बंद कर श्रीकांत". मुलीला कधी पाहिलं नाहीस का? किती वेळ आहे अजून विमान उडायला?" मी तिला आ वासून बघत असताना तिने मला प्रश्न विचारला.

मी खूपच गडबडून गेलो होतो. काय बोलावं काहीच सुचत नव्हतं. अगदी विमानात बसलो तरी मी ह्या धक्क्यातून बाहेर आलो नव्हतो.

"काय झालंय तुला? नॉर्मल हो ना आता. टेक अ चिल् पिल बडी. धमाल मजा करायची आता गोव्यात" प्रणाली मला 'अहो' तर सोडाच पण अरे तुरे करायला लागली होती.

विमान प्रवासात कळलं की प्रणाली माझ्याच हॉटेलवर राहणार होती. शनिवारी मॉल मध्ये भेटणारी प्रणाली हीच का असा प्रश्न पडावा इतकं विसंगत वागणं आणि पेहराव होता प्रणालीचा आज.

आम्ही गोव्याला उतरलो आणि टॅक्सीने हॉटेलवर आलो. मी चेक-इन करून रूमवर पोहोचलो तर मागून प्रणाली पण आली.

"आता काय झालं." मी तिच्याकडे वळून विचारलं.

"अरे वेगळ्या रूम वर कशाला पैसे वाया घालवायचे? आणि किती महागडं आहे हे हॉटेल? मी इथेच राहीन. पाच दिवसांचा तर प्रश्न आहे." प्रणालीचा आत्मविश्वास पाहण्यासारखा होता.

"तसंही मी कराटे मध्ये ब्लॅक बेल्ट आहे. तुझ्या माहितीसाठी सांगतेय. बाकी काही नाही." प्रणाली बालिशपणे हसत बोलली.

ऑफिसच्या कामाने आणि त्यानंतर प्रवासाने मी थकून गेलो होतो. न जेवताच मला झोप लागली होती. पण रात्री भूक लागल्यामुळे मला जाग आली. रूम मध्ये मी एकटाच होतो, प्रणाली कुठे दिसत नव्हती. बाथरूम, बाल्कनी सगळी कडे शोधा शोध केली पण ती कुठेच नव्हती.

मोबाइलवर फोन केला, रिंग होत होती, पण ती फोन उचलत नव्हती. मध्यरात्रीचे दोन वाजून गेले होते. मी चिप्स खात टीव्ही बघत बसलो इतक्यात दरवाजा वाजला. आणि प्रणाली अक्षरशः झोकांड्या खात आत आली.

तिच्याशी ह्या क्षणी बोलण्यात काहीच अर्थ नव्हता.
माझ्या बेडवर जाऊन ती धपकन पडली आणि दुसऱ्या क्षणालाच गाढ झोपली सुद्धा. मग मी चरफडत सोफ्यावर झोपलो.

"गुड मॉर्निंग श्रीकांत."  मी बाल्कनीत योगा करत असताना प्रणाली मागून आली.

"प्रणाली कुठे गेली होतीस तू? आणि तू दारू प्यायली होतीस? कोणाबरोबर गेली होतीस आणि?" प्रणाली दिसताच मी प्रश्नांची सरबत्ती सुरू केली.

"अरे हो हो, किती प्रश्न विचारशील. रिलॅक्स हो जरा. मी काल रात्री पब मध्ये गेले होते आणि ड्रिंक्स ही घेतले. त्यात काय मोठं? तू कधी ड्रिंक्स घेत नाहीस?" प्रणालीला तिच्या वागण्याचा काहीही पश्चाताप वैगेरे वाटत नव्हता.

"हे बघ आता आपण गोव्यात आहोत. तू पहिल्यांदा आला आहेस का इथे? गोव्याचा एक नियम आहे. बाहेर निषिद्ध असणाऱ्या गोष्टी तू इथे करू शकतोस. तू जे काही गोव्यात करशील ते गोव्यातच राहील. तेव्हा इथे सर्व विसरून फक्त एन्जॉय कर." -प्रणाली

मला तर काहीच सुचत नव्हतं. नाश्ता करून मी बीचवर फिरायला गेलो. डोकं अगदी सुन्न झालं होतं, पण तासाभराच्या भटकंती नंतर समुद्राची मोकळी हवा, नारळाची झाडं आणि प्रसन्न असा निसर्ग बघून मला पण आता प्रसन्न वाटू लागलं.

प्रणालीला लग्नाबद्दल विचारावं असं मनाशी ठरवून मी रूमकडे वळलो. तिच्या ह्या एक दोन गोष्टी सोडल्या तर प्रणाली लग्नासाठी मुलगी चांगली होती. आणि तिचा होकार मिळाला तर गोवा टूर साठी झालेला खर्चही सार्थकी लागणार होता.

माझ्या चावीने दरवाजा उघडून आत आलो तर मुलीच्या कामुकपणे विव्हळण्याचा आवाज माझ्या कानावर पडला. पटकन आत येऊन पाहतो तर काय बेडवर प्रणाली आणि कोणीतरी गोरा माणूस नको त्या अवस्थेत मला दिसले.

मला बघताच तो गोरा माणूस घाबरून कपडे सावरत निघून गेला.

"तुला दरवाजा वाजवून आत यायचे पण मॅनर्स नाहीयेत का? मूर्ख!! सगळा मूड ऑफ केलास. मोठया मुश्किलीने त्या गोऱ्याला पटवलं होतं काल पब मध्ये". बेडवरच सिगारेट शिलगावत प्रणाली बोलली.

"माझ्याच रूम मध्ये मी दरवाजा वाजवून यायचं. प्रणाली खूप होतंय तुझं आता. तू मला फसवलं आहेस. किती आशेने मी तुझ्याकडे बघत होतो. साधी आणि सरळमार्गी मुलगी आहेस म्हणून मी लग्नाला तयार झालो होतो. तू तर खाली मुंडी पाताळ धुंडी निघालीस." आता माझं पण डोकं गरम झालं होतं.

"शट अप श्री, ऐकून घेतेय म्हणून काहीही आरोप करू नकोस. शांतपणे ऐकून घेणार असशील तर तुझ्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं देईन." प्रणाली मग मला बीच वर घेऊन आली. आधी समुद्राकडे बघत शांतपणे बसलो आम्ही. प्रणालीच्या बोलण्याची मी वाट बघत होतो.

मग तिने सिगारेट काढून मला दिली. मी त्याला साफ नकार दिला.
"घे रे, अंकल बनू नकोस. खूप महाग आहे हे. सिगारेट नाही, ग्रास आहे. घे मस्त हलकं वाटेल."

आता तर मला चक्कर येणं बाकी होतं. दारू, पब, गोऱ्या मुलाबरोबर मुक्त प्रणय आणि आता गांजा. चिडून मग मी पण गांजा ओढायला घेतला.

"हे बघ श्री, मी तुला फसवून लग्न करू शकत होते. पण मला तसं करायचं नव्हतं. मी खूप संतुलित आयुष्य जगते. मुंबईत पाहिलंस तेही माझं खरं रूपच आहे. समाजाच्या दृष्टीने आदर्श वाटावं असं माझं जगणं-वागणं आहे. पण वर्षातून काही दिवस मी माझ्या मनाप्रमाणे स्वच्छंदी जगते. त्यासाठी मग बॅक पॅकिंग करून एकटीच फिरायला निघते. ज्या ज्या गोष्टी समाजाने निषिद्ध केल्या आहेत पण मला हव्या आहेत त्या गोष्टी मी अश्या ठिकाणी जाऊन करते. माझ्या कृतीतून कोणालाही दुःख पोहचत नाही आणि मीही खूश. मुंबईला गेले की पुन्हा तुला जुनी प्रणाली दिसेल."

प्रणालीच्या आयुष्य जगण्याच्या ह्या पद्धतीने मी अचंबित झालो होतो. खरंतरं मला आता तिच्याबद्दल आदरच वाटायला लागला होता. कोणालाही न दुखावता ती काही दिवसांसाठी का होईना पण स्वतःच्या मनाप्रमाणे आपल्या इच्छा आकांक्षाना मुरड न घालता जगत होती. आणि त्याच मुळे तिला मुंबईतलं साधं जीवन जगताना आपण खूप काही त्याग वैगेरे केलाय अशी सल बोचत नव्हती.

तिथेच बीच शॅक वर काहीतरी खाऊन आम्ही गप्पा मारत बसलो. बालिश वाटणाऱ्या प्रणालीने आयुष्यातला खूप मोठा धडा सोप्पा करून शिकवला होता. बायको नाही पण स्वभावाने माझ्यापेक्षा खुप वेगळी असून खूप चांगली मैत्रीण तिच्या रूपाने मला मिळाली होती.

आराम करावा म्हणून आम्ही दोघे हॉटेल कडे निघालो तर मागून आवाज आला.

"श्री, इज ईट यु?"

मागे वळून पाहतोय तर समोर मीरा दत्त म्हणून उभी होती.

तिने धावत येऊन मला हग केलं आणि गालावर किस करून हातात हात धरूनच उभी राहिली.

आता अजून काय नशिबात वाढून ठेवलंय ह्या विचाराने पुन्हा एकदा माझ्या डोळ्यासमोर अंधारी आली..

क्रमशः

-शरद नारायण यादव