आकर्षण (भाग चार)

 

          इटलीच्या मुक्कामात दोन दिवस कोणतीही भीड भाड न ठेवता मीरा आणि मी एकमेकांच्या सहवासाचा आनंद घेत होतो.

पण जर्मनीला येताच क्षणी मला अपराधी वाटू लागलं. अप्रत्यक्षपणे यशचा विश्वासघातच केला होता मी. आणि त्याची टोचणी माझ्या मनाला लागत होती. मी यशशी नजरही मिळवू शकता नव्हतो.

पण मीराच्या वागण्या बोलण्यात काहीच फरक पडला नव्हता. मला तिचं वागणं खूपच विचित्र वाटत होतं. सर्वकाही सामान्य असल्यासारखंच मीरा माझ्याशी आणि यशशी वागत होती.

संपूर्ण आठवडा असाच गेला, सर्व गोष्टी पूर्वपदावर येत होत्या. शुक्रवारी आमची नेहमीची बैठकही व्यवस्थित पार पडली.

अकरा वाजता मी झोपायला म्हणून माझ्या रूमवर आलो आणि इतक्यात डोअरबेल वाजली. दरवाज्यात मीरा शाम्पेन आणि दोन ग्लास घेऊन उभी होती.

"श्री, तुझ्या रूमची डुप्लिकेट चावी मला दे. मला बेल वाजवायला वेळ नसतो." मला हाताने दूर ढकलत मीरा तडक आत आली.

"आता बघत उभा का राहिलायस, ये सेलिब्रेट करूयात प्रोजेक्टचं पन्नास टक्के माईलस्टोन अचिव केलंय आपण." मीरा ने ऑर्डर सोडली.

"हा थांब, यशला पण बोलावतो." मी फोन हातात घेत बोललो.

"नको, फक्त तू आणि मीचं. फोन ठेवून इकडे ये आता पटकन." -मीरा.

मीराचं वागणं मला विचित्र वाटत होतं, पण मलाही मोह आवरत नव्हता, मलाही तिच्याबरोबर एकांत हवा होता. मी तिला पूर्णपणे शरण जात ड्रिंक्सनंतर पुन्हा एकदा प्रणयात आकंठ बुडालो.

"मीरा आय लव्ह यु." प्रणयाचा आवेशात मी बोलून गेलो.

माझं बोलून होतंय इतक्यात मीरा ने पटकन माझ्या गालावर मारलं आणि बोलली.
"डोन्ट यु डेअर टू रुईन धिस फन. जसं चाललंय तसंच पुढेही चालू दे. प्रेमासाठी वैगेरे माझ्याकडे वेळ नाही." काम आटोपल्यावर मीरा काही न बोलता निघून गेली. मला मात्र मीराला नाराज केल्याबद्दल वाईट वाटलं.

खूपच घाई केली होती का मी? पण खरंच मला आता मीरा शिवाय काहीच सुचत नव्हतं. यशबद्दल विचार करणंही सोडून दिलं होतं मी. आता मीरा माझ्याबरोबर होती. तिच्या मर्जीनुसार वागणं भाग होतं. आज ना उद्या तिला सुद्धा प्रेम होणारच होतं.

असेच दिवस जात राहिले. पण यश किंवा मीरा ह्या दोघांच्याही वागण्यात काहीच फरक पडला नव्हता. यशला मीरा सोबतच्या ब्रेक अप ने काहीच वाटलं नव्हतं का?

शुक्रवारची पार्टी संपली की मीरा माझ्या रूमवर येत असे. तिच्याकडे माझ्या रूमची चावी असे. तिचा मूड असेल तो पर्यंत मग ती रहात असे. आज ना उद्या ती स्वतःहून प्रेमाबद्दल बोलेल ह्याची मला खात्री होती. प्रोजेक्टपण आता पूर्ण व्हायला आला होता. दोनेक महिन्याचं काम बाकी होतं.

मीरा प्रेमाबद्दल काहीच बोलत नव्हती. तीच्या विचाराने मन अशांत होत होतं. कोणाशी तरी बोलून मन मोकळं करायचं होतं. यशला मीरा बद्दल आणि त्याच्या ब्रेक अप बद्दल विचारावं म्हणून त्याच्या रूमवर गेलो.

यशने दरवाजा उघडला, मी आत येऊन पाहिलं तर बेडवर मीरा शांत झोपली होती. तिला त्यावेळी तिथे पाहून माझ्यातर पायाखालची जमीनच सरकली. आल्या पावली रागारागाने मी माझ्या रूम वर परत गेलो. यश हाक मारत होता पण मी वळून पाहिलं देखील नाही. डोकं अगदी गरगरत होतं. काहीच सुचत नव्हतं.

कशातच मन लागत नव्हतं माझं, दुसऱ्या दिवशी मी ऑफिसला गेलो नाही म्हणून यश संध्याकाळी रूम वर आला.

"अरे ऑफिसला आला नाहीस श्री. तब्येत तर ठीक आहे ना तुझी?" - यश

"तुझं ब्रेक अप झालं होतं ना मीरा बरोबर?" त्याच्या प्रश्नाकडे दुर्लक्ष करून मी त्यालाच विचारलं.

"काय बोलतोयस तू? मीरा बरोबर माझं ब्रेक अप का होईल?" यशच्या उत्तराने मी पूर्णपणे गोंधळून गेलो.  काहीतरी गोंधळ आहे आणि मला मीरा कडूनच उत्तर मिळू शकणार होतं. मी यशला तिथेच सोडून तडक मीराच्या रूम वर गेलो.

"मीरा, काय चाललंय हे? तुझं माझ्यावर प्रेम आहे की नाही?" मी संतापून मीराला विचारलं.

"शांत हो आधी. माझं तुझ्यावर प्रेम नाहीये मागेच सांगितलं आहे तुला. नाऊ गेट आउट" मीरा ने काहीच न ऐकता मला दरवाज्यातूनच हाकललं. मी चरफडत पुन्हा माझ्या रूमवर आलो यश तिथे नव्हता.

दुसऱ्या दिवशी पुन्हा मी ऑफिसला गेलो नाही. शुक्रवारचा दिवस होता. मी यशच्या रूम वर गेलो.

"अरे आलास तू? मला वाटलं आजचा बेत कॅन्सल. काय झालंय असा वैफल्यग्रस्त का दिसतोयस?" - यश

"मीरा तुझ्या रूमवर का आली होती परवा?"-मी

"नेहमीच तर येते त्यात काय विशेष? आणि कोण बोलला तुला आमच्या ब्रेकअप बद्दल?" यश ला नक्कीच माहीत नव्हतं म्हणजे त्याचबरोबर काय चाललंय ते.

मग मी यशला माझ्या आणि मीरा बद्दल सर्व काही सविस्तर सांगितलं. माझं कसं तिच्यावर प्रेम आहे ते पण सांगितलं. मी फसवलो गेलो होतो. आणि भावनाविवश होऊन आता मी रडत होतो.

यशने माझी समजूत काढली. माझ्या एवढाच तो ही नाराज झाला होता. त्याचीही फसवणूक झाली होती हे नक्की. आपण तिला जाब विचारावा, ते ही दोघांनी एकत्र असं आमचं ठरलं आणि आम्ही दोघे तिच्या रूमवर गेलो.

"दोघे एकत्र? अरे वा आज माझ्या रूम वर बसायचं  आहे का?"- मीरा

"मीरा आम्ही गंभीर विषयावर बोलण्यासाठी आलोय तुझ्याकडे." मी जराश्या रागातच बोललो.

"तू आमच्या दोघांचा ही विश्वासघात केला आहेस. फसवणूक झालीय माझी. इतकं प्रेम केलं मी तुझ्यावर आणि तू हे असं केलंस माझ्याशी. आणि ते ही माझ्या बेस्ट फ्रेंड बरोबर." यश ने एका दमात सर्व सांगितलं.

मीरा गप्प होती, हीच संधी साधून मग मी पण तोंडसुख घेतलं आणि कसा माझ्यावर अन्याय झालाय आणि कसा माझ्या प्रेमाचा तिने अपमान केलाय ते सांगितलं.

"बसा. इडिअट्स बसा. आता सांगा कोणाच्या भावना दुखावल्यात आणि का? यश मी तुला कधी कमीट केलं होतं? आणि श्री तू रे. तुला तर कानाखाली देऊन मी समजावलं होतं, इतक्यात विसरलास?" मीराने आम्हाला दोघांनाही विचार करायला भाग पाडलं.

"दोघांनाही चांगलंच माहीत आहे मला प्रेम वैगेरे साठी वेळ नाहीये. मला कोणतीही कमिटमेंट नकोय. घरी सांगतील त्याच्याशी मी लग्न करणार हे तुम्हाला माहीत होतं ना? तुमच्या मनाविरुद्ध माझ्याशी नातं ठेवा ह्यासाठी मी तुम्हा दोघांनाही कधीच सांगितलं नाही. आणि मी कोणाशी नातं ठेवायचं आणि कोणाशी नाही हे माझं की ठरवते. मला जे हवं होतं तेच तुम्हा दोघांनाही हवं होतं. त्या त्या वेळी आपल्याला ते ते एकमेकांकडून मिळालंय. मग आता हे भांडण कशासाठी? तेव्हा हा मंकी बिजनेस आता बंद करा." मीरा ने आमची बोलती बंद केली.

मी तर खरंच वैफल्यग्रस्त झालो होतो आता. यशने स्वतःला कसंबसं सावरलं होतं. कामात तर माझं लक्षच नव्हतं. कामाव्यतिरिक मिराशी बोलणं आम्ही टाळत होतो. त्यानंतर दोन तीन आठवड्यातच प्रोजेक्ट संपला आणि आम्ही परत भारतात आलो.

हळूहळू ऑफिसमध्ये पुन्हा रुळू लागलो होतो पण मीराला विसरणे खूपच अवघड जात होतं. मी मीरा शी बोलणं सुरू केलं होतं. अजूनही मला पुसटशी का होईना आशा होती की मीरा माझ्याकडे पुन्हा येईल. ह्या गोष्टीमुळे यश माझ्यावर हसत होता. तो आता मीरा प्रकरण मागे टाकून पुढे गेला होता.

दोन महिन्यानंतर एकदा आठवडा झाला तरी मीरा ऑफिसमध्ये दिसली सुद्धा नाही. आणि एका संध्याकाळी मेसेज आला.

"इडीअट, चेक युअर ई-मेल."

मी मेल चेक केला, मीराने लग्नपत्रिका पाठवली होती. मीराने तिचं म्हणणं खरं केलं होतं. माझी राहिली-साहिली आशा पण मावळली होती.

मीरा प्रकरणातून बाहेर यायला मला सहा महिने लागले असतील. पण आता मी पूर्णपणे मीराला
विसरलो होतो. ऑफिसचा नित्यक्रम आता सुरू होता, घरचे माझ्या लग्नासाठी मागे लागले होते.

मी पण सक्रियपणे आता वधु संशोधन सुरू केलं होतं आणि तेवढयात एकदा मीरा चा फोन आला.

"श्री, चल ना महाबळेश्वरला फिरायला जाऊया दोन तीन दिवस फक्त तू आणि मी. आता नाही म्हणू नकोस."

क्रमशः

-शरद नारायण यादव