आकर्षण (भाग तीन)

 

          दोन आठवडे लागले जर्मनीत सेटल व्हायला. कडाक्याची थंडी, लहान दिवस आणि मुंबई पेक्षा साडेचार तास मागे. रात्रीचं जेवण स्वतः करावं लागे, पण अजून डाळ भाताच्या पुढे काही गेलो नव्हतो. घरची खूपच आठवण येत होती. कट्टाही मिस करत होतो. गँग मधल्या फक्त रोहितशी बोलणं होत होतं आणि त्याच्याकडूनच बाकीच्यांची ख्याली खुशाली कळत होती.

ऑफिसपासून हॉटेल तासभर अंतरावर होतं. मुंबई ऑफिसचे पन्नासभर सहकारी तरी असतील. जाता येता रोज नवीन चेहरे भेटत होते. मन लावून काम करायचं आणि हेड ऑफिसमध्ये चांगली छाप पडायची एवढंच लक्ष होतं. पाच दिवस मान मोडेस्तोवर काम करायचो आणि शनिवारी रविवारी झोपून काढायचे असे दिवस चालले होते. बाहेरच्या जगाशी संपर्क ठेवण्याची इच्छा होत नव्हती.

पण हळूहळू मी रुळू लागलो नवीन वातावरणात.
थंडीचा ऋतु पण संपत आला होता. हळूहळू ओळखी वाढल्या होत्या आणि नवीन नवीन जागा फिरण्याचे बेत आखले जात होते. बहुतेकदा ऑफिसमधले भारतीय सहकारी मिळून प्लॅन करून आणि फिरायला जात असू.

ते म्हणतात ना, मैत्री ही समविचारी किंवा समव्यसनी लोकांशी होते त्याप्रमाणे यश मेहरा आणि अनुज ह्यांच्याशी माझी घट्ट मैत्री झाली, दर शुक्रवारी ड्रिंक्सचा प्लॅन होत असे. यश मला एक वर्ष सिनिअर होता आणि सध्या खूप महत्वाच्या प्रोजेक्टवर काम करत होता.

एप्रिल महिन्याच्या पहिल्या आठवड्यात माझ्या बॉसने मला बोलावून घेतलं.

"श्रीकांत, सर्व लोक तुझ्या कामावर खुश आहेत आणि आम्हाला तुझी इथे गरजही आहे. पण रिसर्च टीम मध्ये तू जावं असं वरच्या साहेब लोकांना वाटतंय. तिथे ह्यापेक्षा जबाबदारीच काम आहे आणि शिकायलाही खूप मिळेल. तूला तिथे जायचं असेल तर सोमवार पर्यंत मला कळव."

मी विचार करून कळवतो असं सांगून बाहेर आलो, पण आतून खूप खुष होतो. मला सुरवातीपासून रिसर्च टीम मधेच जायचं होतं. ह्या शुक्रवारी जंगी पार्टी होणार होती. यशची टीम जॉईन करणार होतो मी आता ऑफिस मध्ये सुदधा.

दोन आठवड्यांनंतर रिसर्च बिल्डिंग मध्ये गेलो. यशने सर्वांची ओळख करून दिली आणि आपला भारतीय बॉस उशिरा येईल असं बोलून त्याचा जागेवर गेला.

मी नवीन जाग्यावर लॉगिन करून बसलोच होतो इतक्यात मागून आवाज आला.

"हाय!! तूच श्रीकांत का?"

"हो मीच. तुम्ही??" -मी

"मी मीरा रेड्डी, ह्या प्रोजेक्टची लीड. हे बघ, मी सरळ मुद्याचं बोलते, खरं म्हणजे आम्हाला अनुभवी टीम मेंबर हवा होता. पण मॅनेजमेंटने तुझं नाव पुढे केलंय. तुला हे जमेल असं मला वाटत नाही तेव्हा तू पुढच्या आठवड्यात 'मला नाही जमणार' असं सांगून निघून जा म्हणजे मला नवीन रिसोर्स मिळेल."  सरळसरळ माझा पाणउतारा करून मीरा रेड्डी आली तशी निघून गेली. मी रागाने आणि अपमानाने थरथरत तिथेच उभा होतो.

माझा स्वाभिमान डिवचून मीरा निघून गेली. माझा आत्मविश्वास तिने हलवला होता. लंचब्रेक मध्ये मी यशला सविस्तर सांगितलं सकाळच्या घटनेबद्दल.

"हम्म! अंशतः तिचं खरं आहे श्री. आम्हाला खूप कमी वेळात हा प्रोजेक्ट द्यायचा आहे, खूप प्रेशर आहे मीरा वर. पण मला खात्री आहे तू यशस्वीरित्या जबाबदारी पार पाडशील. घे चॅलेंज, दाखवून दे मीराला तू काय आहेस ते. दुपारनंतर मी तुला सगळे डिटेल्स देतो तू समजून घे अन मग पुढच्या सोमवारी वीकली मीटिंग मध्ये सांग काय ते." यशने वस्तुस्थिती समजावली.

जेवणानंतर यशने मला थोडक्यात काम समजावलं.

"श्रीकांत, ही आहे तुझ्या कामाची यादी. सर्व फाईल्स एका जागी ठेवल्यात त्या तू स्टडी कर. आणि कामाला सुरुवात कर. फाइल मधली 'टास्क वन' तू करायला घे. ती टास्क मयांक एका आठवड्यात पूर्ण करत होता. तो जिनियस आहे पण त्याने राजीनामा दिलाय. तुला त्या टास्क साठी दोन आठवडे लागतील असं मीरा ने गृहीत धरलंय. आणि त्याप्रमाणे कामाचं नियोजन करून बाकी टीम मेंबर ना जास्तीच काम दिलंय. त्यामुळे ते लोकही तुझ्या येण्याने विशेष खुश नाहीयेत." यशने मला काम समजावून दिलं.

मीही आता इरेला पेटलो होतो. माझ्या अहंकाराला मीराने दुखावलं होतं. संध्याकाळी यशसोबत घरी जाणं बंद केलं. जितकं जमेल तितकं ऑफिस मध्ये बसू लागलो त्या आठवड्यात सरळ चार दिवस रात्री मॅगी नूडल खाऊन काढल्या. रात्री बारा-एक पर्यंत बसून ऑफिसचं काम करू लागलो.

कामापेक्षा दुखावलेल्या अहंकाराने मी चेतावलो होतो. काही करून यशस्वीपणे काम पूर्ण करणार होतो.

"श्रीकांत, जमतंय का रे? ह्या आठवड्यात एकही दिवस आमच्यासोबत आला नाहीस. एवढा लोड घेऊ नकोस. नाही झालं तर सरळ नाही जमत बोलून निघून जा पुन्हा तुझ्या जुन्या ग्रुप मध्ये." शुक्रवारी ड्रिंक्स घेताना यश बोलला.

ड्रिंक्स घेता घेता मग यशने मीराची बरीच माहिती दिली.

मीरा रेड्डी, दिसायला सावळी पण सरळ नाक, पाणीदार डोळे आणि दाट काळेभोर कुरळे केस. एकदम आखीव रेखीव अशीच होती. आय आय टी मद्रास मधून एम टेक केलं होतं. प्रत्येक कामात शार्प आणि खूप मेहनती. फक्त तीन वर्षात ती प्रोजेक्ट लीड झाली होती. बाकी लोकांना त्या लेव्हलला यायला कमीतकमी दहा वर्षे लागतात. हा तिचा पहिलाच प्रोजेक्ट होता. त्यामुळे बिलकुल चान्स घेत नव्हती ती.

यश च्या बोलण्यातून कळलं होतं की तिने दाखवलेली घमंड अगदीच उगाच नव्हती. तिच्या क्षमतेमुळे तिला गर्व आला होता. पण मग मी पण खूप हट्टी होतो.  हे कामच नव्हे तर हा प्रोजेक्ट यशस्वी केल्याशिवाय स्वस्थ बसणार नव्हतो.

लॅपटॉप वर शनिवारी आणि रविवारी सुद्धा काम करत होतो मी.

"गुड मॉर्निंग एव्हरी वन, साडेदहा वाजलेत मीटिंग सुरू करूयात. नवीन मेंबर कुठे दिसत नाहीये, म्हणजे तो प्रोजेक्ट सोडून पळून गेला असावा. म्हणजे अनुभवी मेंबरचा शोध लवकरच करावा लागेल." मीरा ने सोमवारी विकली मीटिंग ला सुरवात केली आणि मी आत प्रवेश केला.

मी तिच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून मीटिंग मध्ये भाग घेतला आणि माझी वेळ आल्यावर माझ्या कामाचं सादरीकरण सुद्धा केलं. मी काम यशस्वीरित्या पूर्ण केलं होतं. पूर्ण टीम मध्ये कुजबुज सुरू झाली, यश आनंदाने माझ्याकडे बघत होता बाकी दोघांनी अंगठा दाखवून अभिवादन केलं.

"श्रीकांत, तू हे काम करण्यात मयांकची मदत घेतली आहेस का? असं असेल तर आत्ताच कबूल कर पुढच्या आठवड्यात तो जाणार आहे त्यानंतर तुला जमणार आहे का?" पुन्हा एकदा मीरा ने माझ्यावर अविश्वास दाखवून माझा अहंकार डिवचला होता.

"व्हाय डु यु थिंक आय एम नॉट केपेबल टू डु दिस जॉब?" माझा सुटत जाणार संयम पुन्हा मिळवत मी बोललो. "मी मयांकला ओळखत देखील नाही. मी खूप खोलवर जाऊन ह्या प्रोजेक्ट चा अभ्यास केला आहे. पूर्ण दोन दिवस खर्च करून मी एक अतिरिक्त टूल बनवलं आहे ज्याचा वापर करून अल्गोरिदम साठी लागणार वेळ निम्म्याहून कमी झाला आहे. आणि त्याचाच वापर करून मयांक जी टास्क एक आठवड्यात करत होता ती टास्क आपली टीम आता चार दिवसात करू शकते म्हणजे वीस टक्के कमी वेळेत."

मग मी अर्धा तास नवीन टूलचं सादरीकरण केलं. प्रोजेक्ट मॅनेजर, प्रोजेक्ट डायरेक्टर आणि संपूर्ण टीमने माझ्या मेहनतीच आणि हुशारीचं खूप कौतुक केलं. मी मीराची बोलती बंद केली होती. माझे पाय जमिनीवर टेकत नव्हते.

"अभिनंदन!! माझ्या टीममध्ये तुझं स्वागत आहे" मीटिंग नंतर मीरा माझ्या डेस्कवर येऊन बोलली.

"धन्यवाद, पण मला वाटतयं मी माझ्या जुन्या ग्रुपमध्येच जावं. आय एम मिसिंग माय कलिग्स." मी उगाच बोललो.

"मला खात्री आहे तू इथे नवीन मित्रं बनवशील." मीरा समजुतीच्या स्वरात बोलली.

"इथे सर्व बॉस आहेत, मित्रं कसे होतील ते?" मी टोमणा मारण्याच्या उद्देशाने बोललो.

"हम्म!! आज संध्याकाळी ऑफिस सुटलं की ड्रिंक्सला जायचं का?" मिश्किल हसत तिने मैत्रीचा हात पुढे केला.

आता जर्मनीत खूप मजा येऊ लागली होती, आवडीचं काम, खूप धम्माल आणि आवडीची माणसं. होय, यश हा माझा समव्यसनी मित्र असेल तर मीरा समविचारी मैत्रीण झाली होती. दोनेक वर्ष  मोठी असेल वयाने पण वैचारिक पातळीवर तर माझी कॉपीच होती. शुक्रवारच्या आमच्या बैठकीत समजलं होतं की यश आणि मीरा एकमेकांना डेट करतायेत.

वीकएंड आणि मोठ्या सुट्ट्यांमध्ये जर्मनी आणि आजूबाजूच्या देशातील आकर्षणे पाहणंही चालू होतं. सहसा आम्ही तिघेच जात असू, यश मी अन मीरा. कधी कधी मी 'कबाब मध्ये हड्डी' होतोय असंही वाटायचं, पण प्रत्येक ट्रिपला मला जावंच लागायचं. आताशा त्यांनाही माझी सवय झाली होती.

ऑफिकमध्ये बराच वेळ खर्च होऊ लागला होता आता. प्रोजेक्टच काम वेगात सुरू होतं. ऑफिस मधला पूर्ण वेळ मीरासोबत असे आणि लंच ब्रेक मध्ये आमच्यासोबत यश असायचा.

एकदा ऑफिस कामानिमित्त फ्रांसला जायचं होतं पण फक्त दोन लोक जाऊ शकणार होते म्हणून
मग प्रोजेक्ट डायरेक्टने मीरासोबत मला जायला सांगितलं. तीन दिवस कॉन्फरन्स असणार होती. आम्ही जायला निघालो, नाही म्हंटलं तरी यशला थोडा मत्सर वाटला होता. त्याच्या चेहऱ्यावर तसं दिसत होतं.

तीन दिवस आम्ही फ्रान्सला राहिलो, मीराचा प्रोफेसशनलीसम आणि एकूणच व्यक्तिमत्व ह्यावर मी भाळून गेलो. तिची विचार मांडण्याची पद्धत, विचारांची स्पष्टता वाखाणण्याजोगी होती. सर्वच बाबतीत तिचे विचार एकदम सुटसुटीत होते. नात्यात सुद्धा काही गुंतागुंत नव्हती करत ती.

"काय झालं श्रीकांत, फ्रान्स च्या कॉन्फरन्स नंतर मी पाहतेय, तुझं लक्ष नाहीये कामात नीट." मीरा माझ्या कामातला एका चुकीवर नाराज झाली होती.

"अगं असं काही नाहीये." मी सावरत बोललो पण खरंच माझं मन लागत नव्हतं कामात. मीरा मध्ये गुंतत चाललो होतो मी.

"ठीक आहे श्री, पूल अप युअर सॉक्स, तुझा परफॉर्मन्स खूप जरुरी आहे ह्या प्रोजेक्ट च्या सक्सेस साठी" मीरा समजुतीच्या स्वरात मला बोलली.

त्या नंतर कधी वेंडर कडे कधी क्लायंट कडे आम्ही दोघेच जाऊ लागलो. आता अश्या ट्रिपची सवय झाली होती. प्रत्येक ट्रिप मध्ये नवीन काहीतरी शिकत होतो. यशलाही आता अश्या ट्रिपबद्दल असुरक्षित वाटत नसे. मीरा बद्दलचे विचार मी झटकून टाकले होते आणि प्रोजेक्टसाठी जीव तोडून काम करत होतो.

सन २०१० च्या नोव्हेंबर महिन्यात मिटिंगस साठी इटलीच्या एक शहरात जावं लागलं. थंडीचे दिवस होते. शहर खूपच सुंदर होतं. मीटिंग झाल्यानंतर आम्ही थोडं शहर फिरून आलो आणि जेवायला गेलो. बोलता बोलता एक दोन ड्रिंक्सही झाले. गप्पा खूपच रंगात आल्या होत्या म्हणून मग मीरा माझ्या रूम मध्ये आली होती. 

मी बेडवर झोपून बोलत होतो, मग तीही माझ्या बाजूला येऊन पडली आणि पुन्हा गप्पा सुरु झाल्या. गप्पा ओघात असताना नकळत माझ्या पायाचा स्पर्श तिच्या पायाला झाला पण तिने पाय मागे नाही घेतला. मग अचानक ती माझ्या केसांत तिची नाजूक बोटे फिरवू लागली. मला माझ्या भावनांवर अंकुश ठेवणे कठीण होते. मी स्वतःहून पुढाकार घेऊन तिच्या ओठांवर हलकेच ओठ टेकवले. आणि त्या नंतर संपूर्ण रात्र 'वुमन ऑन टॉप' म्हणजे काय ते अनुभवलं.

क्रमशः

-शरद नारायण यादव